Δεν υπάρχει καλλιτέχνης που να ακολούθησε το δόγμα "η τέχνη για την τέχνη" πιο πιστά από τον Όσκαρ Ουάιλντ, και συνάμα να το επεξέτεινε τόσο πολύ, ώστε να το εφαρμόσει και στη ζωή. Για τον εκκεντρικό αυτόν Ιρλανδό, ποιητή, θεατρικό συγγραφέα, μυθιστοριογράφο, δοκιμιογράφο, μέγιστο αίτημα και μόνη δικαίωση του εφήμερου ανθρώπινου βίου είναι η μετατροπή της ζωής σε έργο τέχνης - με κάθε τίμημα. [...]
Η γλώσσα του Ουάιλντ είναι το ύψιστο επίτευγμά του. Εκκινεί από το κοινότοπο και το καθημερινό και το αναμορφώνει μέσα σε μια νέα προοπτική μετατρέπει τις κουραστικές βεβαιότητες μιας γηρασμένης κοινωνίας σε εφαλτήρια νεανικής ανατροπής. Το πνεύμα του, καταλυτικό, πληθωρικό, θυελλώδες, ξεφεύγει από τις σελίδες και γίνεται στάση ζωής το χιούμορ του, μόνο επιφανειακά γειτονεύει με την έπαρση - αφού τις περισσότερες φορές δεν είναι απλώς αυτοσαρκαστικό, αλλά και επικίνδυνο για τον ίδιο. Έναν αιώνα αργότερα, το έργο του παραμένει ελκυστικό, ζωντανό, απολαυστικό. Γιατί "ο Ουάιλντ είναι ένας από μας" - για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του Hesketh Pearson. Τα ζητήματα που έθεσε με την τέχνη και τη ζωή του δίνουν στα γραφτά του τον τόνο μιας βαθειάς ειλικρίνειας, μιας ειλικρίνειας που ο ίδιος -μεταμφιέζοντας με τον μανδύα της εκκεντρικότητας ό,τι του φαινόταν ηθικό και γι αυτό καταγέλαστο- υποδυόταν πώς αποκήρυσσε. (Από την έκδοση)