Τα "Διόδια", το δεύτερο βιβλίο του Βαγγέλη Ραπτόπουλου, πρωτοδημοσιεύτηκαν το 1982, την εποχή που ο συγγραφέας ήταν σχεδόν συνομήλικος με τους ήρωές του. Αμέσως απέσπασαν εγκωμιαστικές κριτικές:«Παραφράζοντας τον Μπελλ, θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για "ομαδικό πορτραίτο με μια γενιά". Γυρίζοντας τις σελίδες των "Διοδίων" είναι σαν να ταξιδεύεις μέσα στην καθημερινότητα μιας ομάδας νέων. Τίποτε από αυτά που συμβαίνουν δεν μοιάζει επινοημένο. Ένα κείμενο που στέκει στέρεα και απλά στα πόδια του. Η καλή αρχιτεκτονική δεν έχει ανάγκη από φανταχτερά υλικά».«Τα "Διόδια" δίνουν το επίπεδο της παραστατικής ικανότητας του συγγραφέα που ελάχιστοι ομήλικοί του διαθέτουν».«Γεμάτο αλήθεια και αισιοδοξία, αφελές έτσι όπως μόνον η πραγματικότητα μπορεί να το κάνει, τρυφερό και ανείπωτα ευαίσθητο, είναι ένα βιβλίο ταυτότητα μιας εποχής».Αποσπάσματα μεταφράστηκαν στα αγγλικά, γερμανικά και σερβικά. Το 1988 το μυθιστόρημα μεταφέρθηκε με επιτυχία στη μικρή οθόνη, σε σενάριο του συγγραφέα και σκηνοθεσία του Κώστα Μαζάνη, με πρωταγωνιστές ερασιτέχνες ηθοποιούς. Από τη χρονιά εκείνη ως το 1995 τα "Διόδια" παρέμειναν εκτός κυκλοφορίας εξαιτίας μιας δικαστικής διαμάχης με τον αρχικό εκδότη τους.Τα τρία πρώτα βιβλία του Ραπτόπουλου - Κομματάκια, Διόδια, Τα τζιτζίκια - αποτελούν μια άτυπη τριλογία, που το 2003 εκδόθηκε σε έναν τόμο με τον γενικό τίτλο "Η γενιά μου". (Από την παρουσίαση της έκδοσης)